Bij Pascal Thong 
Er was eens een bowl die er zó lekker uitzag, dat iedereen even stil werd toen hij op tafel kwam.
Niet zomaar een bowl. Nee. Dit was een bowl vol kleur, geur en geheimen.
“Wow…” fluisterde iemand.
Bovenop lagen vrolijke stukjes die glansden alsof ze net speciaal waren uitgekozen voor een feestje. Er waren zachte hapjes, knapperige verrassingen en smaken die samen een klein dansje leken te doen.
Een klein kindje keek nieuwsgierig over de tafelrand.
“Mag ik proeven?” vroeg het met grote ogen.
Maar op dat moment gebeurde er iets vreemds.
De bowl begon heel zachtjes te fluisteren.
“Neem een hap… als je durft…”
Het kindje keek verbaasd om zich heen.
“Hoorden jullie dat ook?”
Niemand zei iets. Misschien had alleen het kindje het gehoord. Of misschien was deze bowl écht magisch.
Voorzichtig nam het kindje een eerste hap.
Knap.
Toen nog eentje.
Mmm.
En nog eentje.
Voor het kindje het wist, begon alles om hem heen te veranderen. De keuken voelde ineens als een groot avontuur. De tafel werd een eiland. De stoel een hoge uitkijktoren. En de bowl?
Die was natuurlijk de schatkist.
“Deze is van mij!” riep het kindje lachend.
De grote mensen moesten lachen.
“Dat dachten we al.”
En zo leefden het kindje en de magische bowl nog heel even gelukkig samen…
Tot de laatste hap.